Najważniejsze fazy miłości

 

Miłość to nie tylko wzniosłe uczucia. Powszechnie wiadomo, że żyjemy na łasce i niełasce procesów biochemicznych, które zmieniają się na kolejnych etapach zakochania. Ze względu na te dające się zaobserwować zmiany naukowcy z Uniwersytetu New Jersey wyróżniają trzy etapy zakochania.

 

 

Pożądanie jest pierwszą fizyczną reakcją i jednocześnie wstępem do zakochania się. Jest ono u kobiet stymulowane przez estrogen i w małym wymarze przez testosteron. U mężczyzn natomiast głównym sprawcą pożądania jest testosteron.

 

 

Po pożądaniu przychodzi zauroczenie, zwane właściwym zakochaniem. Przejawia się ono w najdziwniejszych reakcjach. Do najpospolitszych symptomów należą takie jak utrata apetytu, zmienne nastroje, euforia, zaburzenie snu, obsesyjne myślenie o obiekcie swojego uczucia. Na tym etapie na nastrój zakochanego mają wpływ głównie neuroprzekaźniki, głównie monoaminy: dopamina, noradrenalina, serotonina. Dopamina powoduje przypływ energii, skłonność do przeżywania wszystkiego intensywniej. Zakochanie staje się jak narkotyk. Noradrenalina powoduje pocenie się i szybsze bicie serca. Wytwarzana w mózgu serotonina natomiast umożliwia przekazywanie impulsów nerwowych z jednej komórki do drugiej. U zakochanych jej poziom drastycznie spada, przez co nie panują nad swoimi ruchami i reakcjami. Zakochani zachowują się jak niepoczytalni, są podatni na wahania nastrojów i zakłócenia odczuwania potrzeb fizjologicznych jak sen czy łaknienie.

 

 

Jeśli związek prawidłowo się rozwija i będzie potrafił przetrwać osłabienie silnej ekscytacji i wzajemnego bezkrytycznego zauroczenia, to wejdzie w etap przywiązania. Żadna z par nie jest w stanie pozostać na etapie zauroczenia przez całe życie. Organizm nie jest bowiem w stanie na dłuższą metę wydzielać hormonów wywołujących uczucia typowe dla zauroczenia. Przywiązanie to trwały rodzaj zaangażowania emocjonalnego, jest ono istotnym budulcem związku i ważnym elementem w trudnych fazach wspólnego życia. W trzeciej fazie zakochania odgrywają rolę dwa hormony: oksytocyna, zwana też hormonem czułości, oraz wazopresyna, której rola polega na rozwijaniu uczucia przywiazania do partnerki i ojcostwa u mężczyzn. Bez wazopresyny wierność osobnika płci męskiej trwa mniej więcej tyle ile zbliżenie seksualne.