Życie w partnerstwie

Partner – druga połowa związku

Partner to druga strona związku partnerskiego. Dość często stosuje się to słowo w odniesieniu do małżonków, z kolei bardzo rzadko w przypadku związku otwartego, tak aby zaznaczyć różnicę między nie do końca poważną relacją, a stałym związkiem.

Pieszczotliwe imiona dla partnera

Pojęć określających partnera jest bardzo wiele. Pary często mówią do siebie pieszczotliwie, „kotku”, „misiu”, „serduszko”. Niektórzy mówią po prostu „mój chłopak”, „moja dziewczyna”, inni zwracają się po imieniu, jeszcze inni mówią "moja sympatia". Po ślubie partner nazywany bywa po prostu małżonkiem.

Więź z partnerem

Partner to osoba z którą łączy nas współdziałanie oparte na okazywaniu sobie miłości, uczuć, dobrej woli, zrozumienia i szacunku. Prowadzi  to do najlepszego wykorzystania potencjału rozwoju drugiego człowieka i jest siłą napędową każdego stałego związku. Często więź partnerska ma silne elementy kojarzone tradycyjnie z przyjaźnią, wzbogacone jednak o sferę uczuciową i erotyczną. Kobieta i mężczyzna stają się więc partnerami nie przez podjęcie decyzji o wejściu w związek, lecz w wyniku dzielenia życia ze sobą, wspólnego szukania rozwiązań i rozwoju więzi.

Partnerski podział obowiązków

W czasach, kiedy stałe role płci uległy zatarciu, zadania partnerów polegają na dokładnym poznaniu siebie nawzajem i dopasowaniu obowiązków, z uwzględnieniem potrzeb i umiejętności, ale także indywidualnych preferencji każdego z nich. Oznacza to wielokrotnie odejście od tradycyjnego wzorca męskości czy kobiecości w celu zapewnienia związkowi elastyczności i indywidualnego podejścia do podziału obowiązków w związku.

W konsekwencji każdy partner powinien dążyć do zrównoważonego podziału prac domowych i uczestnictwa obojga partnerów w opiece nad dziećmi. Oboje powinni dążyć do stworzenia równowagi między sferą zawodową i rodzinną tak, by na równych prawach realizowali się w obu dziedzinach życia, w zależności od aktualnych potrzeb i możliwości.

Partnerstwo daje mężczyźnie i kobiecie możliwość wyboru własnych zasad obowiązujących w związku, niezależnie od stereotypów płci czy presji otoczenia.